W czerwcu 2017 r. prywatne muzeum broni palnej kupiło od uprawnionego posiadacza pistolet kalibru 9×19. Sprzedający zrobił wcześniej to, co rozsądny obywatel zrobić powinien: zapytał policję, czy może sprzedać broń temu muzeum, i pokazał jego dokumenty statutowe. Policja zapewniła, że sprzedaż jest zgodna z prawem.
W lutym 2026 r. komendant wojewódzki policji zawiadomił założyciela muzeum o planowanej czynności: zabezpieczeniu pistoletu i złożeniu go w policyjnym depozycie. Powód? Umowa sprzedaży z 2017 r. miała być nieważna, bo – według policji – muzea bez osobowości prawnej nie mogą na gruncie ustawy o broni i amunicji nabywać ani zbywać broni, więc nie mogą być stroną takiej umowy.
Dyrektor i założyciel muzeum zaskarżył tę czynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 października 2026 r. (VIII SA/Wa 337/26) stwierdził jej bezskuteczność. Sąd przypomniał, że ustawa pozwala gromadzić broń w zbiorach muzealnych bez pozwolenia, czyli nabywać ją i posiadać, a wyjątek obejmuje muzea zarówno państwowe, jak i prywatne – nie tylko te z osobowością prawną. Wyrok nie jest prawomocny.
Przepisy, na które powoływały się obie strony, pochodzą z 1996 i 1999 r. W 2017 r. policja czytała je tak, że sprzedaż jest w porządku. W 2026 r. czytała je tak, że sprzedaży w ogóle nie było. Sprzedający zachował się wzorowo, pytając organ o zgodę przed transakcją – i właśnie to pytanie najlepiej pokazuje, ile było warte zapewnienie policji, skoro po latach ta sama formacja uznała, że umowa była nieważna od początku.
Źródło: